Porcelanowy kot z Castell'Arquato. A porcelain cat from Castell'Arquato.

           

            W weekend wybraliśmy się z mężem na wycieczkę krajoznawczą w region Emilia- Romania, a dokładniej w okolice miasta zwanego Piacenza. Okolice znane z dużej ilości zamków. W jednym z nich spaliśmy, a inne próbowaliśmy zwiedzić. Nie obyło się oczywiście bez miniaturek. W malutkim miasteczku o nazwie Castell'Arquato natrafilismy na miniaturową wersję jednej z najstarszych jego budowli dumnie patrzącą na nas z witryny sklepowej. Nie dowiedzieliśmy się, kto wykonał ów miniaturę, ale musiał mieć anielską cierpliwość, gdyż wszystkie cegiełki były ręcznie wyryte na powierzchni budynku. Zdjęcia niestety kiepskiej jakości, ponieważ wykonane telefonem, nie odzwierciedlają piękna budowli.

             Mam taki zwyczaj, że z każdej wycieczki przywożę sobie magnes przedstawiający miejscowość w trójwymiarze. Tym razem przywiozłam aż dwa, ale oprócz nich coś jeszcze. Otóż, kiedy weszłam do sklepiku z pamiątkami, który położony był w najodleglejszym zakątku miasteczka moją uwagę przyciągnęła witryna zapełniona porcelanowymi miniaturkami zwierząt i roślin. Jak się dowiedziałam miniaturki są ręcznie malowane i wykonywane przez firmę KLIMA. Próbowałam szperać w internecie i nie do końca rozumiem, czy firma jest francuska czy tajwańska, ale miniaturki są rewelacyjne. Oczywiście zapragnęłam mieć je wszystkie, ale obok mnie stał mój anioł stróż i tak wybór padł na stojącego kota... cudownego ręcznie malowanego wyjątkowego a co najważniejsze MOJEGO. Od razu rozgościł się w wiktoriańskim domku i zaczął zaglądać we wszystkie kąty... jak to kot.

     

            During the weekend I went for a trip with my husband. We wanted to visit the surroundings of Piacenza known for beautifu castles. We slept in one of the castles and we tried to visit other ones. We also saw some miniatures during our visit. In a small town called Castell'Arquato we noticed in one of the shop windows  a beautiful miniature showing one of the most famous buildings of the town. We don't know who created the miniature but he must have been a very patient person as the bricks are cut by hand on the surface of the building. Unfortunately the photos have been taken with a mobile phone and they don't give justice to the miniature.

            When I go for a trip I always buy a three dimensional magnet showing the place I have visited. This time I got two magnets as I weren't able to decide which one to take. But, apart from the magnets I have brought something else. In the furthest corner of the town there was a shop with souvenirs and inside... there was a big shelf with a lot of miniature porcelain handpainted animals and plants. They are made by KLIMA manufacture. I tried to get some information in the internet but I don't understand whether the manufacture is French or Thai. However, the miniature items are marvelous. I wanted all of them... but there was my guardian angel with me and so I had to decide... I have chosen a standing cat... wonderful handpainted unique and what's the most important MINE.  At once he started to visit all the corners in the house... just like cats do.

Pani Higgins. Mrs.Higgins.

     

      Ciekawa historia z tą panią Higgins. W piątek wymyśliłam sobie, że spróbuję zrobić miniaturowego Mikołaja do świątecznej scenki. Usiadłam przy stole i zaczęłam modelować twarz. Po raz pierwszy w życiu, no może drugi, gdyby policzyć głowę wyskakującego z pudełka Jacka. To nie takie proste jak mi się wydawało, ale zabawę miałam przednią. Tyle tylko, że zamiast Mikołaja narodziła się pani Higgins. Pani Higgins nie zna mojej tajemnicy i nie wie, że miała być świętym. Zgadzam się z wami, że wyszła mi trochę szkaradna, ale ja patrzę na nią oczami matki, która patrzy na swoje pierworodne dziecko... dla niej zawsze własne dziecko jej najpiękniejsze na świecie.

        Pani Higgins ma na imię Aurelia i jest emerytowaną

śpiewaczką operową mieszkającą w małej angielskiej malowniczo położonej wiosce. Zdąrzyła już zaadoptować miniaturowego kota z wiktoriańskiego domku dla lalek, ale ona sama, póki co jest bezdomna.

      

      Pani Aurelia mierzy sobie 14 cm.  Wykonałam ją z pasty Opla, drucików i waty. Może siedzieć, samodzielnie stać, ruszać rękoma i nogami. Wszystkie te umiejętności napewno bardzo się jej przydadzą, bo pani Higgins uwielbia gotować i pracować w ogrodzie. Muszę pomyśleć o stworzeniu jej jakiejś koleżanki. Będą mogły poplotkować troszkę siedząc na ławce. Może nawet zaprzyjaźnią się z kucharką z wiktoriańskiego domku.

      

            The story of Mrs. Higgins is very interesting. Last Friday an idea crossed my mind to make a Santa Claus for my Christmas scene. I sat next to the table and I started modelling the face for the first time in my life. Well, counting the head of the Jack - in - the - box, the second time. It is not so easi as I thought it would be but I had a lot of fun. However, instead of Santa Clausa Mrs. Higgins "was born". She doesn't know that she was supposed to be a saint. You're right if you think that she is not very beautiful but I look at her as every mother looks at her first child, for me she is very nice.

     

             Mrs. Aurelia Higginsis a retired opera singer and lives in a small English village. She has already adopted the cat from my Victorian dollhouse but for the time being she is homeless.

       She is 14 cm tall. I made the doll using Opla paste (modelling clay), some wires and some cotton. She can stand by herself, be seated, move her arms and legs. I am sure she is very happy of it because she loves cooking and do gardening. Now I must think of creating some company for her. She will be able to "exchange some news" sitting on a bench. Maybe she will make friend with the dollhouse cook.

Po burzliwym losowaniu papierowych kuleczek z nazwiskami uczestników, którego dokonał mój synek,  zwyciężczynią rozdawajki została...

                                                           MARTHA STEVENS

Martha you're the winner of my giveaway. Please, write to me and leave me your address. Congratulations!

Kufer guwernantki. The governess's trunk.

           

       Ciężkie, oj ciężkie było życie wiktoriańskiej guwernantki... Uboga, z daleka od rodziny, często mieszkająca w ciemnym pokoiku na strychu... Zupełnie jak w moim miniaturowym domku. No cóż, nie potraktowałam jej zbyt życzliwie i jej pokoik ciągle stoi pusty.  Ale... wreszcie dotarł do niej kufer z osobistymi rzeczami. Nowa spódnica, nuty, zbiór rycin przedstawiających kwiaty, kilka listów i portret mężczyzny oprawiony w ramkę. Hmmm... najbardziej ciekawi mnie kim jest ów mężczyzna i co zawierają listy. Niestety guwernantka nie chce ze mną rozmawiać, od czasu, gdy zamieszkała w domku nie pisnęła do mnie ani słówka, więc pewnie nie podzieli się ze mną swoją tajemnicą. Pewnie dąsa się za ten pokój.

      Wszystkie przedmioty (oprócz ramki) wykonałam sama. Kufer zrobiony jest z papierowego pudełka, można go zamykać i otwierać. Wygląda na trochę stary i zniszczony, ale o to przecież chodzi. Biedna guwernantka nie może mieć pięknego i drogiego kuferka jak te, które zrobiłam jakiś czas temu. 

      How hard was life of Victorian governesses... Poor, far from their families, often lived in a small dark room in the attic... just like the governess in my miniature house. Well, I haven't treated her very well. Her room is still empty. But... her trunk with some personal objects has arrived. There is a new skirt, some musical notes, some letters,a collection of  pictures of flowers and a framed portrait of a man . Hmm... I am very curious about the man and the letters. Unfortunately, the governess hasn't spoken to me yet since she arrived to the house and I suppose she won't reveal her secret to me. I think she has been angry about the room.

     All the objects (except the frame) I made myself. The trunk is made of a paper box, it can be opened and closed. It seems a little old and worn-out but a poor governess cannot have a beautiful and expensive trunk like the ones I made some time ago. 

                                  

                                 

Kuferki wiktoriańskie 

http://www.miniaturemad.blogspot.it/2014/02/wiktorianskie-kuferki-podrozne.html

Nowe monstery i rozdawajka. New monstera plants and a giveaway.

             

       

      

       Monstery to chyba jedyne rośliny, które potrafię wykonać... a przynajmniej jedyne, które choć trochę przypominają oryginał. Tak więc podejrzewam, że moi mali mieszkańcy będą musieli zadowolić się ogromnymi liśćmi wystającymi z każdego pustego kąta domu. Póki co "urosły mi" kolejne dwie, papierowe. Dobrze, że rosną w dość szybkim tempie i nie trzeba czekać latami na jeden dorodny listek. 

              W związku z tym, że właśnie świętuję urodziny mojego bloga postanowiłam oddać komuś jedną z moich monster. Wszystkie widoczne są na zdjęciu. Aby wziąść udział w rozdawajce wystarczy śledzić mojego bloga i zostawić komentarz, w którym wybierzecie roślinę, którą chcecie otrzymać w przypadku wygranej. Macie tydzień czasu. Powodzenia!

            

      

  The monstera plants are probably the only plants that I am able to create... the only plants that resemble the original. I suppose that my little inhabitants will have to accept the fact that there are going to be a lot of huge leaves watching them from every corner of the house. In the meantime, two new plants "have grown" in my house. Fortunately they grow rapidly and it is not necessary to wait a long time for one big and beautiful leave.

              As I am celebrating the first birthday of my blog I would like to give one of my plants to someone. You just have to be a follower of my blog and leave a comment in which you choose the monstera you would like to get. You've got one week to do that. Good luck!

Questa volta anche in italiano. Se volete partecipare nel mio giveaway dovete diventare i miei seguaci e lasciare un commento nel quale scegliete la pianta che volete ricevere. Buona fortuna!

Wiktoriańskie gry planszowe. Victorian board games.

                   

         Przyznam, że już dawno nic nie sprawiło mi takiej frajdy, ale przecież o to w tym właśnie chodzi... Zagłębienie się w świat wiktoriańskich gier planszowych było dla mnie troszke jak powrót do dzieciństwa. No i wreszcie dowiedziałam się skąd wzięła się nazwa znanego londyńskiego pubu "Elephant and castle". Pochodzi ona od starej indyjskiej gry planszowej, która wraz z epoką kolonialną dotarła do Anglii.

                   Gry planszowe znane są od starożytności, ale wiele z nich przeżyło swoje odrodzenie właśnie w epoce wiktoriańskiej. Kolorowe, zabawne i ciekawe przyciągały oko nie tylko dzieci, ale również dorosłych. Nie

potrafiłam zdecydować, które podobają mi się najbardziej więc to, co stworzyłam to dopiero początek kolekcji. Co więcej, zdecydowałam, że pomieszczenie pomiędzy główną sypialnią a biblioteką (świeżo umeblowane nowymi nabytkami), na które nie mogłam znaleźć pomysłu, stanie się właśnie pokojem gier. Jak widać znaleźli się już pierwsi chętni.

              

      I confess that I haven't had such fun for a long time. Creating the miniature Victorian games was like a return to my childhood. And, finally, I got to know where the London's  'Elephant and castle' pub's name comes from. It comes from an Indian game that came to England during the Colonization era.

           Board games are known from the ancient times but a lot of them were "reborn" during the Victorian era. Colourful, funny and interesting were catching the eyes of children but also adults.I could not decide which games I liked the most so the ones I made are just the beginning of my collection. What's more, I decided that the room between the library and the master bedroom ( newly furnished) will become a game room. As you can see there already are two volunteers to play the new games.

Ekrany kominkowe. Fire screens.

           

            Hmmm... Ekran kominkowy... jak to dziwnie brzmi. Chociaż w moim rodzinnym domu od wielu lat w salonie stoi piękny kominek to nie miałam pojęcia, że ekran kominkowy właśnie tak jest nazywany. Wstyd! Usprawiedliwiam się tym, że nasz kominek był oszklony i ów ekranu nie posiadaliśmy. Wiktoriańskie kominki to jednak zupełnie coś innego. Często żeliwne i wykładane płytkami ceramicznymi, ale zawsze otwarte. Stąd też pojawiły się ekrany kominkowe. Miały one ograniczać nadmiar ciepła wydostający się z paleniska. Wiemy przecież, że żadna z wiktoriańskich dam nie chciałaby mieć czerwonych policzków, a taki byłby właśnie efekt siedzenia w pobliżu otwartego kominka.

             Ekrany kominkowe traktowane były jako meble, jako element wystroju wnętrza. Niektóre przypominały miniaturowe parawany, inne stojące na podłodze obramowane obrazy, jeszcze inne były ręcznie wyszywane i umieszczane na trójnogu. Wszystkie piękne i wyjątkowe. Tak więc, jako obowiązkowy element wystroju musiały znaleźć się one także w moim miniaturowym domku. Wykonane są nie z drewna, nie z miedzi, ale z papieru... Mam jednak nadzieję, że moi mali mieszkańcy je zaakceptują. Jakby nie było trochę się przy nich napracowałam. jako, że nie jestem ekspertem decoupage'u ekrany to moja kolejna próba użycia tej właśnie techniki. Oceńce sami jak wyszły. Przyznam, że nie potrafię wybrać, który podoba mi się najbardziej. Różnią się znacznie od siebie i każdy ma swój wyjątkowy charakter. A ... niech będzie... Stawiam na zielony.

           Hmmm... A firescreen... in Polish sounds quite strange...ekran kominkowy... Although, there has been a beautiful fireplace in the living room in my parents' house  for many years, actually, I have never known the proper polish name of the firescreen. But I can justify myself... our fireplace was closed and there was no firescreen needed. Victorian fireplaces are something totally different. Usually made of iron and ornated with beautiful porcelain tiles, were always open. For that reason the firescreens were needed. They were to reduce the discomfort of the excessive heat. We know that no Victorian lady would like her cheeks to be red and such would be the effect of sitting next to the open fireplace.

         The firescreens were a piece of furniture, an element of the interior decoration. Some of them were similar to little vanity screens, others seems like standing framed paintings, another type was an embroidered screen fixed on a wooden stand. They were all beautiful and unique. So... they cannot lack in my miniature house. They're not made of wood or glass but of cardboard. I hope my little inhabitants will accept them, though. I had a lot of work with them. I tried to use the decoupage technique. I cannot decide which firescreen is my favourite one. They are very different but ...  I choose the green one.

           

Zabawy z aparatem. Photo fun.

            Mogę powiedzieć, że jestem z siebie dumna. Wreszcie udało mi się ukończyć chodnik przed domem. Nie jest idealny. Powiedziałabym nawet, że do ideału bardzo mu daleko... ale kosztował mnie tyle pracy, że pokochałam go takim jaki jest. Teraz muszę pokryć go troszkę mchem i zabrać się za mur z ulicą. Czasem zastanawiam się ile jeszcze lat minie zanim skończę mój domek. Tymczasem, tak na pocieszenie, zrobiłam kilka zdjęć. Ciągle coś przestawiam i zmieniam w pomieszczeniach więc dokumentuję je co jakiś czas. Popatrzcie sami.

            I can say that I am satisfied. I have finished the front yard. It is not perfect. Actually, it is far far away from being perfect but I worked so hard with it that I love it in spite of all its imperfections. Now I must add some moss and then start the front wall with a piece of the street. I wonder if I ever finish this dollhouse. In the meantime, I have taken some photographs. I change the arrangement of the rooms quite often and sometimes I do a photo update. Just look.

Rośliny doniczkowe. Pot plants.

                       

           

       Kilka dni temu oglądając zdjęcia miniaturowych wnętrz zauważyłam roslinę doniczkową, która bardzo mi się spodobała. Przyznam ze wstydem, że nie mam pojęcia jak nazywa się ów roślina, ale często widzę ją jako ozdobę wnętrz wiktoriańskich w filmach z Sherlockiem Holmesem. Stąd też postanowiłam sprawić sobie taką roślinkę. Liście wykonane są z tektury, pomalowane akrylami i pokryte klejem winylowym, który tworzy warstwę ochronną i daje efekt "błyszczenia" i odbijania światła. Łodygi to nic innego jak druciki miedziane oklejone białą cieniutką serwetką papierową i także pomalowane akrylem.

                        Roślinki wykonałam dla własnej przyjemności, bez zamiaru ustawienia ich w konkretnym miejscu i teraz poszukuję dla nich odpowiedniego kącika. Mała roślinka pasuje do pustego kąta przy schodach w saloniku dla gości, a duża krąży między salonem a łazienką. Jak myślicie, gdzie będzie jej lepiej?

                       Some days ago, watching some photographs of different dollhouses I noticed a plant that I fell in love with. I admit, with shame, that I do not know the name of the plant but I have seen it a lot of times in Victorian interiors watching films with Sherlock Holmes. I decided to make me one of them. And so I did. The leaves are cut out of cardboard, painted with acrilics and covered with a thin layer of vinilic glue to protect the cardboard and to make the leaves reflect the light. The stems are made of copper wires, covered with a very thin paper tissue and painted with acrilics.

                     

     
 I have made the plants just for my pleasure, without any specific plan where to put them. Now I am looking some comfy place for them. The smaller one fits perfectly in the corner next to the stairs in the guests' parlour, the bigger one wanders from the living room to the bathroom and back. What do you think? Where should I put it?

Kącik uczniowski. A student's corner.

           

              

       Kącik uczniowski to coś, czego zupełnie nie było w moich miniaturowych planach. Owszem, obok pokoju dziecinnego znajduje się pokój guwernantki, ale tak naprawdę miała ona służyć bardziej jako opiekunka. Los jednak zdecydował inaczej. Kilka dni temu wybrałam się na poszukiwania spacerówki dla synka a wróciłam do domu z miniaturowym biurkiem. Znalazłam je w sklepie ze starociami i przykro mi było zostawić mi je tam takie samotne i niechciane. Więc je przygarnęłam. Od razu przyszedł mi do głowy pomysł, że biurko mogłoby stanąć w pokoju guwernantki, który jest jeszcze zupełnie pusty. Ale przecież samo biurko nie wystarczy by rozpocząć naukę. Tak więc stworzyłam mojemu miniaturowemu uczniowi prawdziwe wiktoriańskie książki.

              W epoce wiktoriańskiej bardzo wiele dzieci, zwłaszcza tych biedniejszych, nigdy nie chodziło do szkoły. Zamiast nauki zmuszane były do pracy, by pomóc w utrzymaniu rodziny. Czasem uczęszczały do tzw. szkółek niedzielnych, gdzie uczono ich historii biblijnych i podstaw czytania. Do szkoły publicznej chodziły dzieci z średniozamożnych rodzin, te z rodzin bogatych pobierały nauki w domu do ukończenia dziesiątego roku życia a następnie wysyłane były do szkół takich jak Eton czy Harrow. Tyczyło się to chłopców, gdyż istniało bardzo niewiele szkół dla dziewcząt.

              Jako że papier był bardzo drogi dzieci pisały na tabliczkach, które czyściły po sprawdzeniu poprawności wykonania zadań z dnia przez nauczyciela. Istniały jednak także książki do kopiowania, które uczyły kaligrafii. Ich autorem był Vere Forster. No i oczywiście nie mogło zabraknąć ich w moim kąciku uczniowskim. Oprócz książek kącik wyposażyłam także w mapy i atlas. Napewno znajdzie się tu także tablica, globus i liczydło, ale muszą poczekać w kolejce.

           

           Actually, the student's corner is something that I did not plan. That's true that next to the nursery there is a governess's room but she was thought to be more a nanny than a real governess - teacher. Fate has decided for me. Some days ago I left home with an idea to buy a new push chair for my son but... I returned with a small desk from a second hand shop. I felt sorry for it, so lonely and not wanted in a dark shop and I bought it. Suddenly, an idea crossed my mind that it could be placed in the governess's room that for the time being is empty. Of course, a desk is not enough to start studying. I made for my miniature student real Victorian school books.

         

                In Victorian era many children did never go to school. The poor children had to work to help to mantain their families. Sometimes they went to Sunday school where they were taught biblical stories and some reading. Children from middle class families went to school and rich children studied at home till they reached ten years old and then they went to public schools such as Eton or Harrow. They were school for boys, girls usually studied at home as there were very few schools for them.

         Because the paper was very expensive the students wrote on boards, with a piece of chalk. They cleaned them every day after the lesson. However, there existed copy books that teached how to write in a beautiful way. Their author was Vere Forster. They couldn't be missing in my house. Apart from books I made two maps and a school atlas. I am going to make other school objects such as a big board, a globe and an abacus but they have to wait their turn.